|
Mirra jest wonną żywicą kolczastego krzewu commiphora myrrha występującego na sawannowych terenach Afryki Wschodniej i Północnej oraz na obszarze Półwyspu Arabskiego – głównie w Jemenie i Omanie. Owoce, podobne do oliwek, są gorzkie co po arabsku oznacza „murr”, stąd nazwa mirra.
Mirra, dzięki swym właściwościom, jest utożsamiana z energią żeńską. Jej aromat jest ciepły, balsamiczny, kojący, ziemski. Przeciwwagę energetyczną dla mirry stanowi olibanum (kadzidło), którego woń jest lżejsza, ostrzejsza i lekko cytrusowa. Na przestrzeni wieków mirra i kadzidło występowały nierozłącznie jednocząc pierwiastek żeński i męski w doskonałej harmonii. Kobieca zmysłowość zaklęta w mirze był natchnieniem dla wielu starożytnych pisarzy – głównie egipskich.
Mirra w starożytności była szeroko wykorzystywana w magii, medycynie, ceremoniach religijnych, oraz dla wywołania emocjonalnego i umysłowego błogostanu. Egipskie określenie mirry „bal” oznacza „wypędzić niestabilność, szaleństwo”. Tak długo jak istniało imperium egipskie, tak długo mirra była najcenniejszą rzeczą jaką człowiek mógł posiadać.
Mirra choć nigdy nie stała się tak popularna jak olibanum, to jednak była wyznacznikiem statusu, obiektem pożądania mieszkańców starożytnego Egiptu gwarantującym nieśmiertelność. Zgodnie z relacjami świadków, podczas otwierania grobowca Tutenchamona aromat mirry był wciąż wyczuwalny. Według wierzeń Egipcjan mirrę przyniósł na Ziemię Bóg Horus, podobnie boskie pochodzenie aromatycznym roślinom nadawali Grecy.
W Starym Testamencie zawarta jest receptura olejku do namaszczania, którego głównym składnikiem jest mirrra. Żydowskie kobiety często wykorzystywały mirrę w rytuałach oczyszczających.
W pierwszym okresie pozyskiwano olejki eteryczne mirry również przez obróbkę kory commiphora myrhha – otrzymany produkt finalny zwano „stakte”, uważa się, że właśnie taką postać mirry ofiarowano nowonarodzonemu Jezusowi.
Kadzidło i mirra występują w Biblii taką samą ilość razy, przy czym o ile kadzidło jest symbolem boskości, o tyle mirra stanowi symbol prześladowania i męczeńskiej śmierci.
"Potem podbiegł ktoś, nasycił octem gąbkę i umocowawszy ją na trzcinie, podał Mu do picia, mówiąc przy tym: Poczekajcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, żeby Go zdjąć (z krzyża). A Jezus, zawoławszy donośnym głosem, skonał. Wtedy zasłona w świątyni rozdarła się na dwie części — od góry aż do dołu." (Mk 15,36).
Ów ocet z dużym prawdopodobieństwem był winem mirrrowym, używanym w owym czasie między innymi do uśmierzania bólu.
Od starożytności mirra była ceniona jako lekarstwo m.in. na dolegliwości kobiece oraz depresje. Obecnie nauka potwierdziła skuteczność mirry jako tradycyjnego środka terapeutycznego. Dziś już wiadomo, że guggulsteron, jeden z jej aktywnych komponentów, obniża cholesterol, lipidy, działa ochronnie na serce, przeciwdziała wolnym rodnikom, stymuluje tarczycę, redukuje prostaglandyny. W testach przedklinicznych mirra wykazała działanie przeciwnowotworowe równe standardowemu leczeniu cyklofosfamidem. Z uwagi na zawartość w części tych samych terpenoidów olibanum (kadzidło) ma zbliżone właściwości do mirry.
W zakresie ludzkiej aury mirra pomaga zintegrować wypierane przez nas stany emocjonalne, oczyszcza ciała subtelne, odżywia duszę i przygotowuje grunt na przyjęcie duchowej esencji. |
